Iedere donderdag verschijnt er een bevallingsverhaal op Mama’s Meisje.  Marije heeft al vanaf 20 weken urenlang last van harde buiken. Als zij in het derde trimester ook nog een hoge bloeddruk krijgt, wordt bij 37 weken besloten om de bevalling in te leiden. Lees het bijzondere bevallingsverhaal van Marije.

Mijn zwangerschap verliep niet geheel zonder slag of stoot. Ik wilde alles kunnen en blijven doen. Op het werk maar ook in huis. Al met twintig weken kreeg ik dagelijks last van harde buiken. Zo heftig, dat ze urenlang aanhielden. Ik kreeg het advies om het huishouden over te dragen aan mijn man en het op het werk rustiger aan te gaan doen. Ik werkte op dat moment als leerkracht in groep 4, niet bepaald een baan waarin je het iets rustiger aan kunt doen. De harde buiken werden niet minder en het risico op vroeggeboorte werd steeds groter. Daarom greep de verloskundige met 26 weken zwangerschap in en moest ik stoppen met mijn werk als leerkracht en administratieve werkzaamheden gaan verrichten. Stilzitten is niet aan mij besteed en ik bleef op mijn werk teveel in beweging, waardoor ik met 28 weken geheel moest stoppen met werken. Thuis was het moeilijk om mijn draai te vinden, maar met 34 weken zwangerschap voelde het als ‘legaal’ thuiszitten en kon ik ervan gaan genieten.

Bevallingsverhalen 2020 - Mama's Meisje blog

Althans, dat was de bedoeling. Met 35 weken steeg mijn bloeddruk naar enorme hoogte en werden er eiwitten aangetroffen in mijn urine. Ik werd doorverwezen naar het ziekenhuis en vanaf dat moment werd er om de dag een CTG scan gemaakt. Ik kreeg gelijk medicatie voor mijn bloeddruk en werd overgedragen aan het ziekenhuis. Met 37 weken zou de baby gehaald worden, omdat het risico op een zwangerschapsvergiftiging te groot werd. Ik was bang dat de baby nog niet ‘klaar’ zou zijn om geboren te worden. Er spookten allerlei vragen door mijn hoofd. ‘Zou hij wel vetjes hebben?’ en ‘Heeft hij wel voldoende zuigkracht voor de borstvoeding?’ Gelukkig had ik niet veel tijd om na te denken want twee weken later, op dinsdagavond 3 april, werd ik opgenomen in de verloskamers. Eerst werd er nog een zoveelste CTG scan gemaakt en nadat alles goed bleek te gaan met de baby werd er een ballonkatheter in mijn baarmoedermond geplaatst. Ik vond dit geen pretje, maar alles voor het goede doel! Mijn man mocht gelukkig blijven slapen en we hoopten op een goede nacht, de volgende dag zou immers wel een vermoeiende dag kunnen worden!

Woensdag 4 april, ik had gelukkig goed geslapen. Nadat de ballonkatheter was ingebracht had ik er nog weinig last van. Het voelt een beetje gek en het is wat onhandig zo’n slangetje tussen de benen, maar het heeft mijn nachtrust niet belemmerd. 08.30 uur, het moment van de waarheid. De verloskundige ging kijken of ik voldoende ontsluiting had om de ballonkatheter eruit te halen en de vliezen te kunnen breken. Ja hoor, 2 cm! De vliezen werden gebroken met een haakje en het voelde alsof ik in mijn bed plaste. Gelijk werd er een snoertje met een plakkertje op het hoofdje van de baby geplakt om het hartje te registreren. Ik werd aan de CTG gelegd en kreeg een zuurstofmeter aan mijn vinger en een bloeddrukmeter om mijn arm. Iedere tien minuten werd mijn bloeddruk automatisch gemeten. Er werd een infuus geprikt en om 09.00 uur werden de weeënopwekkers gestart. Spannend! Ik voelde nog niks, maar ik wist dat het vandaag zou gaan gebeuren. Samen met mijn man keken we nog wat filmpjes op de iPad en iedere twintig minuten werden de weeënopwekkers opgehoogd.

Om 10.30 uur zat ik goed in de weeën en had ik er ongeveer vier in de tien minuten. Ik kon ze goed wegzuchten. Om 12.00 uur zat ik op drie centimeter ontsluiting en wilde ik graag even onder de douche zitten. Alle apparaten, infuuspaal en dergelijke moesten mee, dus praktisch was het niet. Maar wel heerlijk! Inmiddels had ik heftige rug- en buikweeën. Mijn man en ik ontdekten een strategie. Tussen de weeën door hield ik de sproeier op mijn buik en zodra er een wee op kwam nam mijn man de sproeier over en hield hem in mijn rug. We waren een topteam! Om 14.00 uur zat er tussen de weeën nog maar een rustpauze van een halve minuut. Een weeënstorm! Ik had geen tijd om op adem te komen en gaf bij de verloskundige aan dat het erg zwaar was geworden. Ze hebben de ontsluiting gemeten en inmiddels zat ik op 4 centimeter. Ik gaf aan dat ik graag een ruggenprik wilde, omdat ik dit geen uren meer ging volhouden. Er moest eerst bloed geprikt worden op trombose, voordat ik naar de verkoever kon voor de ruggenprik. Ik mocht plaatsnemen op een ander bed en tijdens het wachten op de bloeduitslag kreeg ik een remifentanil pompje. Bij iedere wee mocht ik op het pompje drukken. Ik voelde mij zo stoned als een kanarie en moest overgeven. Maar wat was dat heerlijk! Ik brabbelde allerlei wartaal uit en zei tegen mijn man dat we een topteam waren. Na de bloeduitslag mocht ik nog één keer pompen tijdens een wee en vervolgens reden we door de mensenmassa naar de verkoever voor de ruggenprik.

Beschuit met muisjes bevallingsverhalen 2019 - Mama's Meisje blog

Deze werd helaas meerdere keren verkeerd gezet. In totaal hebben ze drie keer moeten prikken. Om vijf uur zijn we teruggegaan naar de verloskamers, helaas zonder enig effect van de ruggenprik. De ontsluiting werd gemeten en om 17.00 uur zat ik op 9 centimeter. Het ritje naar de verkoever was dus wel een goede afleiding! Een uurtje later zat ik op volledige ontsluiting en was het wachten op persdrang. Helaas, na 1,5 uur wachten nog steeds geen persdrang… Het voelde als kansloos wachten en de verloskundige ging in overleg met de gynaecoloog. Ik kreeg uitleg over een keizersnede, want de persdrang bleef wel erg lang uit. Ik gaf aan geen keizersnede te willen. Ik had immers een hele dag hard gewerkt om op volledige ontsluiting te komen en wilde het ook zelf afmaken. Ik mocht het proberen, maar kreeg wel een tijdslimiet van één uur. De kleine moest voor 21.00 uur geboren zijn, anders werd het alsnog een keizersnede. Het persen voelde heel onwennig. Ik had geen enkel idee waar ik naartoe moest en tijdens het persen viel de hartslag van de baby een aantal keren weg. Ik moest gauw op mijn zij draaien, zodat de kleine weer voldoende zuurstof en hartslag kreeg. Na een aantal weeën en hulp van de verloskundigen voelde ik wat de bedoeling was. Het lukte! Om 20.50 uur werd onze zoon Storm geboren. Met ‘vetjes’ en haartjes en prima zuigkracht: 50 centimeter lang en 3408 gram. Hij was helemaal compleet en haalde twee keer een 10 als apgarscore. We hoopten natuurlijk dat met deze bevalling alles achter de rug was, maar helaas. De verkeerd gezette ruggenprikken hadden een gaatje veroorzaakt op de prikplek, waardoor ik hersenvocht lekte en enorme hoofdpijn had en duizelig werd bij het opstaan. Ook mijn bloeddruk bleef veel te hoog. Twee dagen na de geboorte van Storm kwamen ze erachter wat er aan de hand was en werd ik opnieuw naar de verkoever gestuurd om door middel van een bloodpatch het gat in het prikgaatje te dichten. Die avond mochten we gelukkig als gezinnetje naar huis. We zijn dolgelukkig met onze zoon. Het is een heel lief en tevreden mannetje. Ik zou het met alle liefde allemaal overdoen. Het klinkt cliché, maar je weet waar je het voor doet!

Bedankt dat je jouw bevallingsverhaal met ons wilde delen, Marije! Wat heftig dat het risico op vroeggeboorte aanwezig was, maar wat fijn dat het uiteindelijk goed is verlopen!

Wil jij, net als Marije, ook graag je bevallingsverhaal (anoniem) vertellen op Mama’s Meisje? Of wil je reageren op dit verhaal? Ik lees graag jouw reactie in de comments of op Facebook of Instagram! Mailen mag ook: info@mamasmeisje.com