Iedere donderdag verschijnt er een bevallingsverhaal op Mama’s Meisje. Eline is gestript als de weeën ’s avonds beginnen. Omdat het na uren weeën niet opschiet en ze een ruggenprik wil, gaan ze naar het ziekenhuis. Eenmaal beneden voor de ruggenprik, krijgt ze daar persdrang… Lees het bijzondere bevallingsverhaal van Eline.

Het aftellen is écht begonnen… Inmiddels ben ik de 40 weken voorbij. Het is woensdag, om 05:00 uur ’s ochtends, als ik naast mijn bed sta en er plots een plasje op de grond valt. Is dit vruchtwater? Mijn man en ik weten het niet zeker en het is heel weinig. We maken een foto en wachten tot 08.30 uur, totdat we de verloskundige mogen bellen. Ze komt naar ons toe en oordeelt op basis van de foto dat het niet mijn vliezen zijn. Balen, want ik wil onze kleine nu wel graag ontmoeten. We hebben geen geslachtsbepaling laten doen, dus het is voor ons nog een verrassing of we een zoon of een dochter krijgen.

Bevalling Bevallingsverhaal Bevallingsverhalen 2019 transparant 2 - Mama's Meisje blog

Met precies 41 weken word ik ’s morgens rond 10.00 uur gestript. De hele dag gebeurt er weinig en rond 21.30 uur besluit ik naar bed te gaan. Maar precies op dat moment lijkt het echt te beginnen. Ik voel krampen in mijn buik en rug en ze komen best regelmatig. We bellen de verloskundige en die komt om 00.15 uur langs. Ze controleert of er iets gebeurd is door het strippen. Ik heb dan 1 centimeter ontsluiting en de baarmoeder mond is ook verweekt. De verloskundige zegt dat ze na deze controle minimaal 4 uur wacht voor ze weer terug komt. Ze zegt dat het ook kan dat het niet doorzet en dat we maar moeten gaan slapen. Nu kunnen we nog even onze rust pakken, voordat het harde werk begint. Ik kan niet meer slapen en heb steeds pijn in m’n rug. Mijn man gaat nog wel even proberen om te slapen. Om 04.00 uur maak ik hem wakker en zeg dat het echt niet meer gaat. Ik ga onder de douche terwijl mijn man de straal op mijn rug zet. Ik heb moeite om mijn ademhaling onder controle te houden.

Beschuit met muisjes bevallingsverhalen 2019 - Mama's Meisje blog

We bellen de verloskundige weer, die er vervolgens om 06.15 uur is. Ik heb dan 4 centimeter ontsluiting. Ze breekt mijn vliezen. Ik heb pijn en wil graag naar het ziekenhuis voor een ruggenprik. De verloskundige denkt ook dat het nog wel even kan duren en ik denk dat ik het niet meer lang volhoud. We zijn in het ziekenhuis rond 07.30 uur en ik heb dan inmiddels 5 centimeter ontsluiting. Ik krijg een infuus en er wordt bloed afgenomen. Ik moet wachten tot we worden opgeroepen voor de ruggenprik. Na bijna een uur mag ik naar beneden voor het zetten van de ruggenprik. Daar aangekomen heb ik persdrang. De gynaecoloog moet naar beneden komen en ik heb inmiddels bijna volledige ontsluiting. Ze legen mijn blaas en halen het laatste randje, 0,5 centimeter, met de vinger eraf. Terug naar boven mag ik vrijwel meteen persen. Na bijna een uur persen begint de hartslag van de baby wat te dalen en word ik ingeknipt. En daar is hij dan: onze Finn, geboren op 7 mei 2017 om 09.55 uur. Mijn man pakt hem aan en zegt wat we hebben gekregen. Zijn gevoel was juist: het is een jongetje.

Bedankt dat je jouw bevallingsverhaal met ons wilde delen, Eline! Wat ging het opeens toch nog heel vlot!

Wil jij ook graag je bevallingsverhaal (anoniem) vertellen op Mama’s Meisje? Of wil je reageren op dit verhaal? Ik lees graag jouw reactie in de comments of op Facebook of Instagram! Mailen mag ook: info@mamasmeisje.com