Voordat ik besloot om vanuit huis te werken als ZZP’er, heb ik diverse banen buiten de deur gehad. Superleuk, behalve als ik ziek was. Ik had een hekel aan ziek melden op het werk en vertel vandaag waarom ik never nooit relaxt kon uitzieken. Het verlies van mijn baan tijdens mijn eerste zwangerschap en wat er vervolgens gebeurde, heeft mijn inzicht veranderd. Lees je mee?

Naar huis gestuurd

Vanaf het moment dat ik als tiener wat centen bijverdiende in de plaatselijke supermarkt, ging ik nog liever snipverkouden en koortsachtig naar mijn bijbaantje dan dat ik me ziek meldde. Misschien komt het ook wel door de opvoeding die ik heb gehad: “eerst proberen, naar huis kun je altijd nog“. En eigenlijk was dat 9 van de 10 keer ook zo: als ik eenmaal aan het werk was, ging het eigenlijk best wel en het was immers maar voor een paar uurtjes. Een paracetamol deed wonderen 😉 Ik meldde me dus echt alleen bij hoge uitzondering ziek. Mijn verantwoordelijkheidsgevoel liep wel een beetje uit de hand. Zo ben ik tijdens mijn werk als verkoopmedewerker in een speelgoedzaak en tijdens mijn werk als apothekersassistente in totaal 2 keer naar huis gestuurd omdat mijn collega’s vonden dat ik te ziek was om te werken. Met mega traanogen, hoge koorts en een zeehondenhoest van hier tot ginter lag ik een uurtje later in bed. Haat aan ziek zijn, maar helemaal als je eigenlijk moet werken! Ik kon me dan ook altijd slecht overgeven aan dat gevoel.

ziek melden op het werk hekel aan waarom ik nooit relaxt kon uitzieken schuldgevoel - Mama's Meisje blog

Ziek melden op het werk

Maar waarom had ik dan zo’n hekel aan ziek melden op het werk? Het slaat helemaal nergens op, maar ik was ten eerste altijd bang voor wat anderen ervan zouden denken. Stel je voor dat ze me niet zouden geloven? Dat ik me vast aanstelde of gewoon geen zin had om te komen? Met die gedachten kon ik mezelf echt pijnigen en nooit relaxt uitzieken. Daardoor kwam het vaak voor dat ik na een paar dagen besloot dat het mooi genoeg was geweest en ik mezelf alweer beter had verklaard. Echt, het sloeg helemaal nergens op want wat gebeurde er als een collega zich ziek meldde? Dan dachten ik en mijn collega’s toch ook niet dat ze loog of zich aanstelde? Toch kon ik dat nooit goed relativeren en lag ik dus niet alleen met griep, maar ook met een mega schuldgevoel op de bank. Het was zelfs zo erg, dat ik al bloed plassend naar mijn werk in het verpleeghuis ging omdat ik toch pas tegen lunchtijd een afspraak bij de dokter had. Dan kon ik tot die tijd ook wel even werken, zo vond ik zelf. Eenmaal bij de huisarts bleek ik 40 graden koorts en nierbekkenontsteking te hebben. De huisarts schrok er best wel van toen ik zei dat ik me helemaal niet zo ziek voelde en zelfs even in een ‘pauze’ naar de afspraak was gekomen. Ze gebood me direct naar huis te gaan, te starten met de antibiotica en in bed te gaan liggen om uit te zieken. Als de kuur niet zou aanslaan, zou ik worden doorgestuurd naar het ziekenhuis! Je raadt het al… Deze eigenwijs ging eerst nog even het hoognodige werk afmaken. Dat heb ik geweten, want die middag sliep ik van 14.00 uur tot 21.00 uur en ijlde van de koorts. Toch heeft niet die situatie, maar een hele andere het tij doen keren.

Zwanger en ziek melden

Misschien heb je wel gelezen dat mijn zwangerschappen niet bepaald van een leien dakje gingen. Vooral bij de eerste zwangerschap was er een vervelende samenloop van omstandigheden. Ik kreeg namelijk te horen dat mijn contract niet zou worden verlengd. Met andere woorden: ik zou werkloos worden tijdens mijn zwangerschap. Zwangerschapsdiscriminatie? Die zag ik even niet aankomen! Het was alsof de grond onder mijn voeten wegzakte of nog beter omschreven: als een mes in mijn rug. Ik voelde me dus gewoon keihard genaaid en mijn hele toekomstplaatje stortte ineen. Gevolg: stress! En niet zo’n beetje ook. Ik heb ervaren wat zo’n acute stressreactie met je zwangere lijf kan doen. Ik kreeg harde buiken, verloor bloed en was ontroostbaar aan het huilen, dagenlang. Het idee dat ik weer naar mijn werk zou moeten, het werk waar ik al die tijd met zóveel plezier en tevredenheid naartoe ging. Het werk waarvan ik dacht dat het goed zat. Het werk waarvan ik keihard de deksel op mijn neus had gekregen in wat de meest bijzondere tijd van mijn leven moest zijn. Ik ging, één dag. De hele dag stond ik stijf van de stress, voelde me niet op mijn gemak en bleef bloedverlies en harde buiken houden. Maar ik zei niks, want ik vond dat ik me moest vermannen. Diezelfde avond stortte ik in en zowel Erik als mijn moeder hebben me naar de verloskundige gestuurd. Al hortend en stotend vertelde ik daar de volgende dag wat er allemaal gebeurd was en wat ik nu voelde in mijn buik. De verloskundige was duidelijk: kies voor jezelf. Straks heb je geen baan én geen kindje meer. Rust uit, vermijd stress en de rest kon ik zelf invullen: zwanger en ziek melden kon ook toegevoegd worden aan mijn lijstje. Ze vertelde me dat ik écht beter thuis kon blijven.

zwanger en ziek melden zwangerschapsdiscriminatie ervaring verhaal onzeker werkgever werkloos contract niet verlengd - Mama's Meisje blog

Angstig en onzeker

Terugkijkend was thuisblijven op dat moment uiteraard de meest verstandige keuze, gelet op het kindje in mijn buik. Maar op dat moment voelde het alsof ik de boel aan het belazeren was. Die hormonen waren echt niet goed voor mijn zelfvertrouwen, maakten me eerder angstig en onzeker. Bang dat mijn werkgever op de stoep zou staan, bang dat collega’s me een aansteller vonden. Later kwam ik erachter dat er inderdaad werd geroddeld en voelde ik me nog ongelukkiger over de hele situatie. Ongelukkig dat ik geen werk meer had, dat ik zo heftig reageerde en dat ik het niet meer op kon brengen om fatsoenlijk afscheid te nemen, omdat ik er zó van in de stress schoot. Het heeft echt lang geduurd, maar inmiddels kijk ik er vol zelfvertrouwen op terug. Vroeg ik om het verlies van mijn baan? Vulde ik 6 weken van tevoren in drievoud op een aanvraagformulier ‘harde buiken en bloedverlies bij 17 weken zwangerschap’ in? Kon iemand anders op dat moment die keuze voor mij maken? Het antwoord op alledrie de vragen is natuurlijk ‘nee’. Maar op dat moment voelde het allemaal zo negatief en onhoudbaar en daar had dat grote verantwoordelijkheidsgevoel met betrekking tot ziek melden zéker een groot aandeel in. Alsof het allemaal nog niet genoeg was, herhaalde de geschiedenis zich anderhalf jaar later…

Sterker in mijn schoenen

Mijn tweede zwangerschap was er eentje die gepaard ging met hormonale klachten zoals ik ze nog niet eerder ervaren had. Ik werd neerslachtig, onzeker, tegen het depressieve aan. Ik wist zelf niet waarom ik me zo ongelukkig voelde en dan moest ik het ook nog uitleggen aan mijn teamleider en de bedrijfsarts. Inmiddels had ik namelijk, na ruim 8 maanden als newly mom thuis te hebben gezeten, een nieuwe baan gevonden. Wederom moest ik me ziek melden en wederom was dat met een enorm schuldgevoel. Ik was hormonaal ontzettend in de war, voelde me verdrietig en totaal niet mezelf. Maar ook deze keer vulde ik dat voor aanvang van de zwangerschap níét in op een formuliertje. Ik kreeg het er gewoon gratis bij en kon het niet ruilen, helaas. And again verloor ik mijn baan. Oh, wat voelde ik me een loser. “Ben je twee keer zwanger, verlies je gewoon twee keer je baan. Wat een voorbeeld voor je kinderen, lekker bezig!” Het waren mijn eigen gedachten, maar sommige mensen om mij heen hielpen niet om dat te weerleggen. Ook deze keer ervaarde ik onbegrip en voelde ik me een aansteller. Inmiddels weet ik dat ik zelf weinig invloed kon uitoefenen op wat er op dat moment gebeurde. Een ding is zeker: het heeft me een boel levenservaring en mensenkennis opgeleverd. Ik sta veel sterker in mijn schoenen en durf sinds die ervaringen volledig voor mezelf en mijn gezin te kiezen. Ook vaar ik tegenwoordig blind op mijn intuïtie en kan ik veel beter inschatten wat ik aan mensen heb. Het is wrang om te zien hoe je je kunt inzetten voor je werk, met hart voor de zaak en een schuldgevoel bij het ziek melden. Beide keren heb ik me een aansteller gevoeld terwijl zorgverleners me op het hart drukten dat ik écht het goede deed voor het kindje in mijn buik. Mocht ik ooit weer voor een werkgever gaan werken, dan weet ik zeker dat het nooit bij mijn favoriete to do’s gaat horen. Ziek melden hoeft gelukkig niet meer omdat ik vandaag de dag mijn eigen baas ben. Mocht je deze situaties (deels) herkennen, weet dan dat jij de enige bent die jezelf kan voelen en dat mensen toch altijd wat te lullen willen hebben 😉

Ziek melden op het werk: heb jij daar ook zo’n hekel aan? Hoe is jouw ervaring met zwanger en ziek melden? Ik lees graag je reactie in de comments of op Facebook of Instagram!