Iedere donderdag verschijnt er een bevallingsverhaal op Mama’s Meisje. Melanie is zwanger van haar tweede kindje en erg bang dat deze bevalling net zo verloopt als de eerste… Lees het bijzondere bevallingsverhaal van Melanie.

Ik ben 21 jaar als ik 40 weken zwanger ben van mijn tweede kindje. Ik woon met mijn dochter van 1,5 jaar bij mijn moeder. Wel heb ik net een huisje toegewezen gekregen, maar daar moet nog veel aan gebeuren, dus dat gaat nog even duren. Mijn zwangerschap verliep goed, ik had eigenlijk weinig kwaaltjes. Ik was, ondanks dat, toch wel klaar voor de bevalling, want het was best zwaar tijdens de laatste weken. Ook omdat ik mijn dochtertje natuurlijk ook had rondlopen. Bij de verloskundige gaf ik aan dat ik graag een poging wilde wagen om me te laten strippen. Deze afspraak stond een week later gepland en eerlijk gezegd kon ik niet wachten, want ik dacht inmiddels dat ik nooit zou gaan bevallen.

Een dag voor de afspraak werd ik rond 05.00 uur wakker met wat lichte krampen. Ik dacht: “zou het misschien overgaan in weeën?”, maar ik durfde er niet teveel op te hopen. Om 06.00 uur werd mijn dochter wakker en ben ik met haar naar beneden gegaan. De krampen namen wat toe en ik begon te geloven dat het doorzette. In de tussentijd deed ik mijn make-up en heb ik mijn dochter aangekleed, haar haartjes gedaan en ontbijt gegeven. Ook maakte ik mijn vriend wakker voor zijn werk. Rond 07.45 uur ging hij de deur uit. Ik zei nog tegen hem: “als het zo doorgaat, dan ben je zo weer thuis”. Gelukkig werkte hij dicht in de buurt. Vlak nadat hij weg was, kwam mijn moeder beneden. Ik vertelde haar dat ik krampen had. Wat was ze blij en ze hoopte heel hard mee dat het door zou zetten.

Bevalling Bevallingsverhaal Bevallingsverhalen 2019 transparant - Mama's Meisje blog

Een half uurtje later werden de krampen toch wat heftiger en regelmatiger. Zou ik dan toch vandaag mijn tweede wonder in m’n armen sluiten? Om 10.00 uur heeft mijn moeder mijn vriend een berichtje gestuurd dat hij beter naar huis kon komen. Ik was toch wel bang voor wat er ging gebeuren. Omdat het met mijn dochter niet zo soepel liep tijdens de bevalling, was ik bang dat het weer hetzelfde zou gaan. Toen hij eenmaal thuis was, belde hij de verloskundige. Ik wilde vóór de 5 centimeter in het ziekenhuis zijn voor een ruggenprik. Mijn vriend vertelde de verloskundige dat ik al sinds 08.00 uur regelmatige weeën had. Toen de verloskundige vroeg of ik wel zeker wist dat het doorzette, dacht ik: “hallo, ik heb het eerder meegemaakt. Ik weet wel dat het nu goed doorzet“. Hij zei dat ik een ruggenprik wilde en dus op tijd in het ziekenhuis wilde zijn. We spraken af dat wij naar het ziekenhuis kwamen, waar zij dan ook zou zijn. De weeën werden steeds heftiger, maar het was nog dragelijk.

Eenmaal in het ziekenhuis werd er gecheckt hoever ik was. Ik zat al op 6 centimeter. Niet te geloven, hoe kon dat nou! Tijdens de bevalling van mijn dochter stagneerde de ontsluiting, dus ik had nooit verwacht dat het deze keer zo snel zou gaan. De verloskundige gaf aan dat ze de vliezen wilde breken, maar ik zei dat ik daar nog even mee wilde wachten. De weeën waren bijna niet meer te houden. Ik was helemaal in mezelf gekeerd, mijn moeder hielp me door een natte washand op mijn voorhoofd te leggen. Even later brak de verloskundige toch mijn vliezen: wat een opluchting was dat zeg! Toen ging het snel. Een uur later kreeg ik persdrang, maar waar was iedereen?! Mijn moeder appte mijn vriend, die snel even wat eten zou halen, dat hij beter terug kon komen. Ook de kraamzorg kwam al binnen. Mijn moeder zei tegen haar dat ik persdrang voelde en zij gaf aan dat ik zachtjes mee mocht drukken. Hij viel er niet zomaar uit…

Bevallingsverhaal Melanie handje baby - Mama's Meisje blog

De kraamzorg ging de verloskundige halen en al snel mocht ik dan eindelijk goed mee persen. Mijn moeder hielp me nog steeds met het washandje, wat een fijne verkoeling was dat! Mijn vriend gaf me zijn hand, waar ik in mocht knijpen. Toen het hoofdje stond, riep ik dat ik echt niet meer kon en niet meer wilde, maar al snel daarna werd onze kleine jongen Damian geboren. Wauw, hier deed ik het voor en wat is hij mooi! Ik was meteen verliefd, tranen van geluk bij mij, mijn vriend en moeder en zelfs de verloskundige schoot er vol van. “Wat was dit een mooie bevalling en wat heb jij het goed gedaan, Melanie”, zei ze. Eindelijk, na 40 weken en 6 dagen, op 24-04-2019 was hij daar en kon ik gaan genieten! Al snel daarna kwam mijn vader met onze dochter naar het ziekenhuis waar zij haar babybroertje mocht bewonderen. Wat was ik trots op mijn gezin! En wat is Emma toch een lieve, trotse grote zus! Ze is superblij met haar broertje en helpt mama overal mee. Ik kijk goed op mijn bevalling terug omdat het zo goed is verlopen.

Bedankt dat je jouw bevallingsverhaal met ons wilde delen, Melanie! Wat mooi dat je tweede bevalling zo positief is verlopen!

Wil jij ook graag je bevallingsverhaal (anoniem) vertellen op Mama’s Meisje? Of wil je reageren op dit verhaal? Ik lees graag jouw reactie in de comments of op Facebook of Instagram! Mailen mag ook: info@mamasmeisje.com