Iedere donderdag verschijnt er een bevallingsverhaal op Mama’s Meisje. Stephanie krijgt een medische indicatie voor een ziekenhuisbevalling en voelt zich daar heel fijn bij. Als ze krampjes begint te krijgen, stelt dat weinig voor maar al snel blijkt dat ze het ziekenhuis niet meer gaat halen… Lees het bijzondere bevallingsverhaal van Stephanie.

Opgelucht verlieten wij op 2 november het ziekenhuis. De gynaecoloog hoefde mij niet meer te zien. Het kindje lag goed, groeide goed en een normale bevalling zou geen probleem moeten zijn. Als rugpatiënt was ik blij met het vertrouwen van de arts dat het allemaal moest lukken.
Voor de zekerheid kreeg ik wel een medische indicatie zodat ik in het ziekenhuis zou kunnen bevallen. Nou prima, ik wilde toch al liever niet thuis bevallen, dus was er geen een moment dat ik het erg vond om naar het ziekenhuis te moeten gaan voor mijn bevalling.
Gewoon wanneer de bevalling begint met de verloskundige naar het ziekenhuis en wanneer er toch iets niet goed zou gaan zou ik of de kleine meid direct medische hulp kunnen krijgen. Ik vond dat een hele fijne gedachte.

Het aftellen tot 30 november kon nu echt beginnen. De uitgerekende maand was eindelijk aangebroken, mijn verlof was begonnen en 30 november kwam steeds dichterbij. Ik werd steeds ongeduldiger en ik was zo benieuwd naar ons kleine meisje. Zeker wanneer je hele dagen thuis zit en voor de 10e keer de kleertjes opnieuw bent gaan sorteren en opruimen, duurt wachten lang. Ik ben geen persoon om stil te zitten en nutteloos niks te doen. De muren komen dan al gauw op me af. “Je moet veel wandelen”, zei iedereen. Nou geloof me, ik liep me suf en de hond kreeg werkelijk een topconditie door de kilometers die ik dagelijks liep met haar. Ook wandelde ik lekker naar het winkelcentrum i.p.v. de auto te pakken. Zo ging de dag wat sneller en had ik weer een loopje. Dat was het fijne aan mijn zwangerschap. Ik kon best nog veel doen en had relatief weinig last. Alleen die dikke buik zat regelmatig in de weg en het slapen ‘s nachts was de laatste weken echt een drama. Ik heb heel wat nachtelijke uurtjes op de bank naar Friends zitten kijken.

Bevalling Bevallingsverhaal Bevallingsverhalen 2019 transparant 2 - Mama's Meisje blog

Zo ook de nacht van 17 op 18 november. De slaap wil weer niet komen en ik probeer, voor zover mijn dikke buik dat toelaat, wat te draaien.
Christian ligt al lekker te snurken maar ik ben echt klaarwakker. Toch maar weer mijn bed uit en op de bank hangen met mijn nieuwe beste vriend: Netflix. Rond 03.30 uur besluit ik toch naar bed te gaan om te proberen even te slapen. Gelukkig ben ik vrij snel in slaap gevallen en om 11.30 uur word ik pas wakker. Heerlijk! Christian is al een tijdje beneden en heeft mij lekker laten liggen. Eerst maar plassen. Dat ik niet eerder ben wakker geworden van een volle blaas is me een raadsel. Ik moest er soms wel 6 keer per nacht uit tijdens mijn zwangerschap. Na het plassen sta ik op en op dat moment voel ik het: “PLOP!”. En meteen is het nat op de grond. Helder water met witte vlokjes.

Oh wauw! Mijn vliezen zijn gebroken! “CHRISTIAN! KOM NAAR BOVEN! OH… EN NEEM DE DWEIL MEE!”. Verbaasd komt Christian boven met de dweil maar is meteen dolblij als hij hoort dat het nu echt gaat beginnen. Ik ga douchen terwijl hij heel lief mijn vruchtwater van de badkamervloer opdweilt. Na het douchen bel ik de verloskundige. Een uurtje later, om 13.00 uur, is ze er om even te kijken bij me. Buiten dat er constant vruchtwater lekt heb ik nog geen weeën. Daar moeten we dus op wachten. Ze heeft tot 18.00 uur dienst en daarna neemt haar collega het over. Ze geeft ons instructies over wanneer we moeten bellen zodat we tijdig naar het ziekenhuis kunnen gaan, licht het ziekenhuis in over mij en vertrekt vervolgens weer. Daar zit je dan, nu al een pak maandverband er doorheen gejaagd en 3 onderbroeken zeiknat van het lekkende vruchtwater. Wat is dat een vies gevoel zeg, als of je de hele tijd in je broek plast.

Ik zeg om 14.00 uur tegen Christian dat hij misschien nu nog even boodschappen kan gaan doen. Ik heb nu tenslotte nog nergens last van en we hebben niet veel in huis. Daarbij lijkt me verstandig dat hij toch nog even goed eet voordat we naar het ziekenhuis moeten. Hij gaat meteen naar de winkel en is rond 15.00 uur weer terug. Intussen zit ik tijdens zijn rondje supermarkt niet stil. Ik stofzuig beneden nog even snel, leeg de vaatwasser en zet de vluchtkoffer vast beneden in de gang klaar. Ook heb ik mijn vader en opa & oma gebeld om te vertellen dat mijn vliezen zijn gebroken en dat het nu afwachten is. Wel gezegd dat ze zich nog niet gek moeten maken want het kan nog wel even duren.
De verloskundige verwacht pas dat ze op z’n vroegst vannacht geboren gaat worden. En dus ploffen we, als Christian weer thuis is samen maar weer lekker op de bank en gaan we samen een filmpje kijken. Een ding weet ik wel, Christian gaat vanaf nu niet meer weg.
Alles in huis, hij blijft nu bij mij. Want ondanks dat het nu allemaal nog zo goed gaat, vind ik het ontzettend spannend.

Beschuit met muisjes bevallingsverhalen 2019 - Mama's Meisje blog

Om 16.00 uur krijg ik lichte krampjes maar eigenlijk is het verwaarloosbaar. Pijn doet het niet echt en regelmaat in die krampjes is ver te zoeken. Om 17.00 uur zijn de krampjes hetzelfde maar nu met een regelmaat. We gaan maar beginnen met timen dan. Ondanks dat deze weeën heel kort duren en niet echt pijnlijk zijn besluit Christian toch even snel zijn eten op te warmen. Om 17.15 uur zit hij naast me op de bank te eten als ik hem vertel dat de krampjes nu toch wel een beetje pijnlijk gaan worden. Nog steeds niet erg pijnlijk maar gevoeliger wordt het zeker. Ze komen nu om de 3-4 minuten maar duren heel kort. 20 tot 30 seconden maximaal en dus zijn dit nog geen goede weeën. Ze zijn nog prima weg te puffen eigenlijk. We besluiten om de verloskundige die de dienst overneemt om 18.00 uur te bellen hoe het gaat en even vragen wat we moeten doen. Het is nu 17.50 uur en nu worden de weeën echter krachtiger en duren ze toch wel tussen de 40 en 60 seconden.
Om 18.00 bellen we daarom meteen met de nieuwe dienstdoende verloskundige. De verloskundige zegt dat ze met ongeveer 45 minuten bij ons is om even te komen kijken. Nou, afwachten dan maar weer.

Inmiddels loop ik puffend heen en weer door de huiskamer en worden de de weeën opeens en uit het niets heel heftig en pijnlijk. En opeens besef ik het meteen… ZE KOMT NU! Ik gil naar Christian dat hij NU de verloskundige moet bellen omdat ik voel dat ons kleine meisje er nu uit wil komen. De verloskundige is onderweg maar nog niet dusdanig in de buurt om er snel genoeg te kunnen zijn. Ze belt haar collega waarvan ze net de dienst heeft overgenomen. Zij woont namelijk dichterbij en ze is er dan ook gelukkig met 10 minuten. Na een blik weet ze genoeg. “Lieve Stéphanie”, zegt ze, “jij gaat het ziekenhuis niet halen, jij gaat nu bevallen, hier”. Dat bericht maakt dat ik volledig in de paniekmodus schiet. “Ik moet in het ziekenhuis bevallen, niet thuis! Mijn rug! Wat als het mis gaat?!”. Normaal ben ik een behoorlijk nuchter persoon maar dit bericht maakt dat ik even helemaal in mijn eigen paniekwereld zit. Terwijl de verloskundige de bank in orde maakt, omdat het duidelijk is dat ik daar ga bevallen omdat ik de trap niet meer op kan komen, proberen zij en Christian mij ondertussen te kalmeren. Om 18.50 uur komt de dienstdoende verloskundige ook binnengestormd. Die vliegt meteen door het huis om hydrofiele doeken en mijn kraampakket te zoeken. Het huis staat voor mijn gevoel nu even op z’n kop.

Terwijl ik door mijn paniek heen schreeuw waar ze alles kan vinden en tegen Christian zeg dat ie in godsnaam de gordijnen dicht moet doen, word ik ondertussen door de andere verloskundige op de bank geduwd. Ik hoor ondertussen boven een hoop gestommel en kasten die worden opengetrokken. Kraamzorg is inmiddels ook onderweg maar daar kan niet op worden gewacht, de kleine komt er nu echt aan… Het is 19.55 uur, beide verloskundigen zijn nu bij me en het gaat nu echt beginnen. De twee dames moeten echter wel eerst nog een paar minuten flink op mij inpraten om mij weer rustig te krijgen. Ik ben nog steeds in paniek. De snelheid waarmee alles opeens gaat, kan ik zo snel geen plekje geven en alle alarmbellen in mijn hoofd gaan af. Om 19.00 uur hebben ze mij dan eindelijk rustiger en kan ik me eindelijk gaan focussen op het persen. Nu ik me daarop ga focussen komt mijn doel duidelijk voor ogen. Mijn dochter… Ik wil mijn dochter zien! Er zou nu een fanfare naast me kunnen staan, maar ik ben druk. Ik ben druk met mijn kind eruit persen.

Bevalling Stephanie - Aimee armbandje

Wachten op een wee… Persen… Wachten op de volgende wee… En weer persen. Ik hoor de verloskundige zeggen dat ik nog één keer moet persen voor het hoofdje. Echter bij die wee kwam niet alleen haar hoofdje maar gelijk haar hele lijfje mee. En dus drie persweeën later ligt om 19.09 onze prachtige dochter, Aimée Inge opeens op mijn buik. Een razendsnelle bevalling zonder complicaties. Een mooi meisje van 46 centimeter en 2680 gram. Wie had dat kunnen bedenken..?! Gewoon op de bank in de huiskamer in plaats van in een ziekenhuisbed. Achteraf ben ik eigenlijk dolblij dat het zo is gelopen. De paniekaanval even buiten beschouwing latend. Lekker thuis, alles bij de hand, eigen vertrouwde omgeving. Eigenlijk was dit al met al een droombevalling…

Bedankt dat je jouw bevallingsverhaal met ons wilde delen, Stephanie! Wat mooi dat je zo’n droombevalling hebt gehad!

Wil jij ook graag je bevallingsverhaal (anoniem) vertellen op Mama’s Meisje? Of wil je reageren op dit verhaal? Ik lees graag jouw reactie in de comments of op Facebook of Instagram! Mailen mag ook: info@mamasmeisje.com