Het artikel dat je vandaag leest is er eentje waar ik heel erg tegenaan gehikt heb. Een eerlijke en persoonlijke blog over mijn zwangerschap, eentje die ik liever niet had hoeven schrijven. Maar aangezien ik niet alleen de leuke kanten met jullie wil delen, lees je vandaag hoe het écht met mij gaat. 

Hormonen die een eigen leven lijden

Een mooie foto op social media plaatsen is makkelijk, maar wat er echt achter schuil gaat… In juli kwamen wij erachter dat we een tweede kindje mogen verwelkomen. Geen verrassing, zoals ik in deze blog vertel, want ik had al klachten en een soort voorgevoel. Helaas gingen mijn hormonen al heel snel met me aan de haal: als donderslag bij heldere hemel voelde ik me van de een op de andere dag enorm neerslachtig en zelfs depressief. Verwardheid, dat was het gevoel wat overheerste. Wij hebben er heel bewust voor gekozen om voor een tweede kindje te gaan: hoe kon ik me dan zo negatief, eigenlijk gewoon niet blij voelen?

Een zware eerste zwangerschap

Dat je gebeurtenissen achteraf romantiseert, bleek wel toen ik eens serieus ging terugdenken aan hoe ik me tijdens mijn eerste zwangerschap voelde. Ik voelde me toen grotendeels hetzelfde, maar toen waren daar hele aanwijsbare redenen voor. Zo verloor ik mijn baan rond de 4e maand van de zwangerschap. En voelde ik mij vanaf 32 weken écht niet meer lekker, liep ik vol met vocht, had ik ontzettende bekkenklachten en kwam ik uiteindelijk 45 kilo aan. Niet echt een zwangerschap volgens het boekje dus. Ook na de tijd duurde het erg lang voordat ik me weer een beetje de oude voelde, zowel lichamelijk als geestelijk. Maar dat nare gevoel had ik nu weer en ik was nog geen 6 weken onderweg… Hoewel ik me heel neerslachtig voelde, herkende ik wel dat dit niet goed was en zocht ik hulp. Die vond ik via de gynaecoloog in de vorm van een psycholoog en later de pop-poli.

Angst voor herhaling

Nu zijn we ruim 10 weken verder en gelukkig voel ik me nu redelijk ‘stabiel’. Ik ga er verder niet te diep op in, maar uit gesprekken met de psycholoog blijkt dat de angst voor herhaling zo groot is, dat het me gewoon blokkeert. Ik zette alles op een rijtje en moest concluderen dat mijn leven in de afgelopen 2,5 jaar ontzettend veranderd is. Natuurlijk, er kwam een kindje en daar hebben wij bewust voor gekozen. Dat mijn leven voortaan niet meer om mij zou draaien maar om onze dochter, daar was ik volledig op voorbereid. Waar ik echter totaal niet op was voorbereid, was de shitload aan lichamelijke klachten die ik heb ervaren en die mij sindsdien beperken. Want de fitte, actieve en initiatiefrijke Karin die ik was, daar is momenteel niet zo ontzettend veel meer van over. Bekkenklachten beheersen mijn leven sinds die 32e week van de vorige zwangerschap. Tussendoor is het gelukkig een tijd veel beter geweest, maar sinds de zwangerschap gaat het weer helemaal de verkeerde kant op. Sterker nog, de klachten zijn op dit moment al zo erg als toen aan het einde van mijn zwangerschap. Het enige ‘voordeel’ dat ik heb, is dat ik nog niet topzwaar ben (waar ik heel bang voor ben dat het opnieuw gaat gebeuren). Ik voel me kort gezegd gewoon een oud wijf. Als ik ’s middags met mijn dochter wil wandelen, hoef ik écht niet te bedenken dat ik ’s morgens even een stofzuiger door het huis haal. Dan kan de wandeling met zekerheid geschrapt worden, omdat ik dan niet meer soepel kan lopen. Eén verkeerde beweging, één beweging zonder aandacht, een simpel bord uit de vaatwasser halen kan al genoeg zijn om de rest van de dag pijn te hebben. En dan ben ik amper 16 weken zwanger.

Vooroordelen, meningen en stilte

So far, so good: het accepteren van deze situatie vind ik gewoon erg lastig (en dat is nog the understatement of the year). Maar weet je waar ik bijna net zoveel moeite mee heb? Vooroordelen en meningen van mensen. Voordat ik ooit een kind gebaard had, was ik de eerste die zei dat zwangerschap geen ziekte is. Karma is a bitch, want ze heeft me laten zien dat je het niet voor het zeggen hebt. Als ik dat namelijk had, was ik fijn blijven werken tot aan mijn verlof, was met een bosje bloemen de deur uitgelopen om vervolgens over een half jaar weer gezellig terug te komen. Ook het trekken van negatieve aandacht is iets waar ik totaal niet op zit te wachten, maar wat je wel overkomt als je een moeilijke zwangerschap hebt. Ik zeg namelijk regelmatig feestjes of andere leuke dingen af en laat mijn gezicht daardoor een stuk minder zien. Fietsen anderen door hun zwangerschap heen, ben ik wéér degene die wat heeft. Moeilijk voor andere mensen om te begrijpen dat je het niet zes weken van tevoren in drievoud hebt aangevraagd. Maar weet je wat het meest vervelend is? Stilte. Mensen die dondersgoed weten hoe je je voelt, maar er niet naar vragen. Het onderwerp uit de weg gaan of überhaupt niets meer van zich laten horen. Echt, ik heb helemaal geen zin om zielig te doen of te gaan zitten huilen in een hoekje. Het aftellen duurt nog even, ik ben ontzettend dankbaar dat ik een kindje mag dragen en ik hoop mega dat alles goed mag gaan. Maar ik hoop ook heel erg dat het na deze zwangerschap ook weer goed mag gaan met mij en dat ik weer die fitte, actieve en initiatiefrijke Karin wordt van eerst. Een mama die erop uit gaat met haar vriend en kindjes, maar die haar kindjes net zo goed bij de oppas dumpt om een avond op stap te gaan met haar vriendinnen. En die haar nog-bijna-nieuwe hardloopschoenen onder het stof vandaan trekt om nu eindelijk eens die 5 kilometer te behalen!

Voel(de) jij je tijdens de zwangerschap ook neerslachtig of depressief? Wil je reageren op dit verhaal of je eigen verhaal doen? Ik lees graag je reactie in de comments of op Facebook, Instagram of Twitter. Mailen mag ook: info@mamasmeisje.com

 

 

 

 

 

 

Fotocredits: Lisette Lubbers