De Bevalling van: Lotte

//De Bevalling van: Lotte

De Bevalling van: Lotte

Iedere donderdag verschijnt er een bevallingsverhaal op Mama’s Meisje. De oudste dochter van Lotte wordt met 38 weken na een bevalling van 4 uur geboren. Dat het bij de komst van hun tweede kindje zó snel zou gaan, had ze niet verwacht. Lees het bijzondere bevallingsverhaal van Lotte. 

Omdat ik bij mijn oudste dochter met 38 weken ben bevallen, rekende ik er deze zwangerschap ook stiekem op dat mijn bevalling eerder zou plaatsvinden dan met 40 weken. Niet geheel logisch, aangezien ik de eerste keer ben ingeleid, maar toch… Blijkbaar was mijn gevoel zo sterk dat ik vanaf 37 weken al min of meer rekening hield met een spoedige bevalling. Maar… die bleef uit. En poeh, wat heb ik de dagen en uren weggekeken. Ik wist dat ik niet moest ‘wachten‘, maar hoe zet je je gedachten uit?

Bovendien werkte mijn lichaam niet meer heel erg mee. Waar ik de eerste zwangerschap tot 38 weken fanatiek sportte, ging ik nu niet fit de zwangerschap in. Ik was herstellende van een herniaoperatie (de neurochirurg had aangegeven dat mijn lichaam een zwangerschap kon dragen en zelf was ik ook overtuigd) en was daardoor niet in dezelfde conditie als eerder. Ik was snel moe, kwam meer aan en kreeg last van mijn bekken. Ik was wel klaar met zwanger zijn en -nog veel belangrijker- klaar om onze tweede dochter te verwelkomen. Vanaf 40 weken verergerden de fysieke kwaaltjes, maar kon ik me gelukkig mentaal wel beter instellen op een lange zwangerschap.
Met 40.3 weken heeft de verloskundige me gestript. Helaas zette dat geen zoden aan de dijk. Op wat gerommel na, bleef alles verdacht rustig.

Een tweede poging tot strippen zou 3 dagen later zijn, met 40.6 weken dus. Die donderdag had ik ’s morgens de afspraak bij de verloskundige. Ik moest naar een andere praktijk en parkeerde per ongeluk mijn auto ver weg. Na een stuk gelopen te hebben voelde ik eens te meer aan dat mijn lichaam ook klaar was met de zwangerschap. Ik hoopte dat er vandaag wat schot in de zaak zou komen. De verloskundige deed eerst de controles en merkte een hoge bloeddruk op. Met de stevige wandeling achter de rug had ze haar vraagtekens, dus zou ze na het strippen nogmaals meten. De strippoging lukte van 1 tot 2 centimeter.

De tweede bloeddrukcontrole wees een nog hogere bloeddruk aan. Dus de verloskundige verwees mij door naar het ziekenhuis voor een aantal controles. Daarbij drukte ze me op het hart bij de gynaecoloog aan te geven dat ik graag een datum voor inleiding wilde bespreken. Dit herkende ik allemaal van mijn eerste zwangerschap. Toen ben ik 2 dagen alleen naar het ziekenhuis gegaan voor alle controles. Uiteraard was mijn man erbij bij de inleiding. Dat was ik nu ook van plan. Maar de verloskundige drong erop aan dat ik niet alleen naar het ziekenhuis moest gaan. Ik vond het eerst wat overdreven mijn man te bellen en te vragen zijn belangrijke werkafspraak af te zeggen. Ik was aan het overwegen een vriendin te bellen om mee te gaan. Iets in me zei dat ik toch mijn man moest vragen. Achteraf maar goed ook…

Ik reed vanaf mijn verloskundige naar huis en voelde wat rommelen. Hier was ik nog niet direct heel blij mee; maandag had het ook niets opgeleverd. Of was deze kramp nu wel echt heftiger dan maandag? Thuis aangekomen was mijn man er ook. We pakten onze spullen (mijn man drong erop aan ook de vluchttas en maxicosi mee te nemen). In het ziekenhuis aangekomen werd ik aan de CTG gelegd. Ik had al wat meer krampen en zag ze op de monitor met regelmaat terugkomen. Ze waren pijnlijk, maar goed te doen. In mijn achterhoofd hoorde ik de stem van mijn verloskundige: bij de eerste kramp moet je bellen, je bevalt zo snel (eerste in 4 uur), dat je niet moet wachten. De verpleegkundige merkte ook op dat ik al ‘harde buiken‘ had. Ach ja, dacht ik, ik stel me aan, het zijn slechts harde buiken.

Na een uur aan de banden te hebben gelegen, had ik een gesprek met de gynaecoloog. Zij gaf aan dat met de baby alles goed was, maar dat ik door mijn bloeddruk niet lang meer moest doorlopen. Ze gaf me de keuze voor twee data van inleiden. Een dag later in de avond met een ballonnetje, of twee dagen later met tabletten. Ik koos voor het eerste; als het dan toch medisch moest, dan maar zo snel mogelijk. Mijn krampen werden gaandeweg het gesprek erger en ook de gynaecoloog merkte ze op. Ze gaf aan dat wanneer het vandaag uit zichzelf zou beginnen ik toch het ziekenhuis moest bellen i.v.m. hoge bloeddruk. Naar huis dus… aan de ene kant fijn; lekker in mijn eigen omgeving, maar aan de andere kant ook vervelend dat de krampen dus nog te weinig te betekenen hadden. Op mijn verzoek toucheerde de gynaecoloog me nog om te achterhalen of de krampen wel wat deden. En inderdaad, ik had nu 3 centimeter ontsluiting.

Terwijl mijn man de auto haalde, belde ik de verloskundige, mijn moeder en een vriendin. Die laatste merkte aan de telefoon op dat ik tijdens het gesprek af en toe stil was. Ze gaf aan dat ze toch echt weeën vermoedde. Toen we na 20 minuten thuis waren, gaf ze aan geklokt te hebben. De krampen kwamen om de 3 minuten en hielden een halve minuut aan. ‘Jij hebt weeën!‘ sprak ze duidelijk. Ik was er eigenlijk ook wel van overtuigd, want inmiddels moest ik er een paar wegpuffen. Maar ja, wat doe je dan; meteen weer het ziekenhuis bellen? Ik wilde ook niet als zo’n aansteller gezien worden. Met mijn man sprak ik af dat we het thuis nog een half uur zouden aanzien. Op mijn weeënapp hield ik alles bij en al snel waren de weeën er om de anderhalve minuut en hielden ze 45 seconden aan. Ik was volop aan het puffen. Na het afgesproken half uur belden we het ziekenhuis en mochten we meteen komen.
Op eerder aanraden van een vriendin nam ik op handen en voeten plaats op de achterbank. Zo kon ik een beetje bewegen tijdens het opvangen van de weeën. Het lukte me al niet meer om de weeënapp te activeren, zo snel kwamen de weeën achter elkaar. De reis ging vlot en we konden bij de spoedeisende hulp parkeren en direct naar binnen. Op de 9e etage aangekomen, mocht ik gelukkig direct doorlopen. Een verpleegkundige wilde me op het bed hebben om de CTG aan te leggen, maar ik wilde erg graag staand de weeën opvangen. Gelukkig kreeg ik daar even de tijd voor en kwam de gynaecoloog die me even daarvoor naar huis had gestuurd om te toucheren. Ik zat op 5,5 centimeter ontsluiting. Dit ging vlot! Zij vertelde dat ik snel zou gaan bevallen en dat er een kraamsuite klaargemaakt zou worden voor mij. Het kon nog even duren, want er waren 6 (!) keizersnedes geweest/ aan de gang die dag.

Weer moest ik van de verpleegkundige op bed liggen, maar zag ik nog kans uitstel te vragen om een wee op te vangen. Toen die wee afzwakte kwam de gynaecoloog terug om te zeggen dat er een kamer vrij was. Ik moest in een rolstoel naar de 10e etage. Maar zitten was het laatste wat ik wilde. Ik wilde heel graag kunnen bewegen tijdens de weeën. Uiteindelijk zag de verpleegkundige geen kans om mij in de rolstoel te krijgen en reed ze met de rolstoel naast me naar de lift. Er kwam een vrijwilliger naast me lopen om me te begeleiden naar boven. Op haar schouders heb ik een paar weeën weggepuft. Eenmaal boven in de kraamsuite voelde ik persdrang. In eerste instantie dacht ik dat het nog niet kon, ik had immers nog maar een kleine 6 centimeter ontsluiting?

De verpleegkundige wilde me op bed hebben om een infuus en de CTG-banden aan te leggen. Ik moest inmiddels alle zeilen bijzetten om de weeën weg te puffen. De drang werd erger en ik vroeg om een gynaecoloog. Die kwam gelukkig snel en leidde mij op het bed. Ze toucheerde snel en constateerde volledige ontsluiting. ‘Je kindje gaat heel snel geboren worden’, zei ze. Ik kon het nog amper bevatten. We waren nog maar net in het ziekenhuis. Bij de eerstvolgende perswee, wist ik dat het menens was en gaf ik mee. Ik voelde dat het hoofdje ‘stond‘. Dit ging heel snel. De verpleegkundigen prikten nog snel een infuus en bij de tweede perswee voelde ik mijn dochter geboren worden. Ongelooflijk, wat een snelle bevalling! Ik kon het niet bevatten.


De gynaecoloog legde onze gezonde dochter op mijn borst en daar heeft ze een kleine twee uur gelegen -en voor het eerst gedronken uit mijn borst-, voordat ze werd aangekleed. Wat fijn dat we die tijd en ruimte kregen in het ziekenhuis. Ik was zelf het eerste uur nog wel van de wereld. Het was zo snel gegaan dat mijn geest het nog niet allemaal kon volgen. Op mijn ziekenhuispapieren staat dat de duur van mijn bevalling 12 minuten is. De naweeën -die helaas wel kwamen- waren goed op te vangen en mijn herstel verliep ongelooflijk vlot. Onze dochter is helemaal gezond, had een goed gewicht en dronk gelijk goed. Wat een wonder!
Ik ben ongelooflijk dankbaar en blij dat het zo gegaan is. Ik heb een heel positieve herinnering aan deze bevalling en zou het elke vrouw gunnen!

Bedankt dat je jouw bevallingsverhaal met ons wilde delen, Lotte! Het lijkt me heel bijzonder om het ene moment nog voor controle bij de gynaecoloog te zitten en een paar uur later in hetzelfde ziekenhuis te liggen met je kersverse dochter op je buik! Fijn dat je zo positief terugkijkt op jouw bevalling. 

Wil jij ook graag je bevallingsverhaal (anoniem) vertellen op Mama’s Meisje? Of wil je reageren op dit verhaal? Laat het weten in de comments of via Facebook , Instagram of Twitter! Mailen mag ook: info@mamasmeisje.com

 

Door |2017-04-30T15:52:17+01:00mei 22nd, 2017|Geen categorie|1 Comment

Over de schrijfster:

One Comment

  1. Nicole 22 mei 2017 at 07:45 - Reply

    Heel herkenbaar dat je geest het niet bevat! Mijn eerste bevalling duurde 15uur.. dus bij de 2e had ik zoiets van dat zal ook wel even duren.. 4 uur later was m’n dochter er.. dat had ik gewoon even niet zien aankomen en moest daar echt even van bijkomen!
    Nicole onlangs geplaatst…Weekly Pics #14My Profile

Reageer

CommentLuv badge